Een rustig moment met een warme kop thee lijkt onschuldig – de damp kringelt omhoog, de geur is vertrouwd. Veel mensen genieten dagelijks van dit eenvoudige ritueel, waarbij een theezakje langzaam zijn smaak afgeeft aan het hete water. Maar juist in dat water, waar nauwelijks iemand bij stilstaat, kan zich iets afspelen dat het zichtbare ver overstijgt. Wat gebeurt er werkelijk als het theezakje zijn werk doet?
Het verborgen leven in het theeglas
Wie goed kijkt naar een vers gezet kopje thee, ziet misschien alleen wat het licht weerspiegelt op het oppervlak. Toch zijn er in dat water miljarden microplastics en nanoplastics aanwezig, afkomstig uit het theezakje zelf. Nieuwe metingen laten zien dat vooral zakjes van polypropyleen grote aantallen van deze deeltjes loslaten: tot wel 1,2 miljard per milliliter, met een gemiddelde grootte van zo’n 137 nanometer. Zelfs cellulose- en nylonvarianten dragen bij, zij het in verschillende hoeveelheden en formaten.
Onzichtbare reis naar het lichaam
Zo klein dat ze met het blote oog niet te zien zijn, reizen deze deeltjes ongemerkt mee naar binnen. Wetenschappelijk onderzoek toont aan dat MNPL’s niet alleen door het spijsverteringskanaal blijven zweven. Ze kunnen binnendringen tot in menselijke darmcellen en zelfs de celkern bereiken. Daarbij blijkt dat het soort polymeer uitmaakt hoe de plasticdeeltjes zich gedragen en ophopen in organen en weefsels.
Risico’s onder het oppervlak
Veel mensen associëren thee met rust en gezondheid. Toch wordt duidelijk dat de groei van microplastics in voedsel en verpakking een sluipend risico vormt. Er zijn aanwijzingen dat deze piepkleine deeltjes infecties kunnen bevorderen en bijdragen aan aandoeningen zoals ontstekingsziekten van de darm. De potentiële gevolgen voor cellen en genen zijn onderwerp van intensief onderzoek.
Plastic onder de loep
Het besef groeit onder wetenschappers dat er behoefte is aan duidelijkheid en standaardisatie in het gebruik van kunststoffen rond voedsel. Elk type plastic gedraagt zich anders en kan unieke gevolgen hebben voor de gezondheid. Daarbovenop bedreigt de verspreiding van microplastics niet alleen mensen, maar ook ecosystemen waar deze deeltjes zich onzichtbaar ophopen.
Naar een toekomst met minder microplastics
Het vertrouwen in een onschuldig kopje thee vraagt steeds meer om kennis achter de schermen. Terwijl het onderzoek vordert, blijft het risico van micro- en nanoplastics een factor om rekening mee te houden. Beleidsmakers en wetenschappers zoeken naar manieren om deze onzichtbare dreiging te beperken. Het besef dat zulke kleine deeltjes een groot effect kunnen hebben, dringt langzaam door – glas voor glas.
